15 april was de kogel door de kerk. Jane Booij is secretaresse van het jaar. Dit had ik ook voorspeld. Deze dag vormde de afsluiting van een spannende periode, direct gevolgd door nog een bijzondere dag. Vandaag is het secretaressedag. Ik vond het daarom tijd voor taart. Ik heb collega’s een stuk gegeven. Ben je jarig vandaag? Of wat is de aanleiding? Ik heb ze verteld dat het vandaag secretaressedag is en dat ik het daarom tijd vind voor taart. Wie jarig is, die trakteert en ik ben vandaag een beetje jarig niet waar, vandaar tijd voor taart.

Nu deze bijzondere periode met de benoeming en de daaropvolgende secretaressedag zo’n beetje is afgesloten, lijkt mij nu het moment aangebroken om ook een punt te zetten achter deze weblog. Ik heb er mijn ervaringen en gevoelens heerlijk kunnen weergeven en ik hoop dat jullie er allemaal van genoten hebben. Ik in ieder geval wel. Wellicht begin ik nog eens een nieuwe weblog als ik weer zo veel te vertellen heb. Dan laat ik het jullie wel weten. Het schrijven van de stukjes vond ik erg leuk. Bedankt voor jullie support, aandacht, enthousiasme en hartverwarmende medeleven. Het was een unieke ervaring.

Veel liefs van een oude rot in het vak (hihihi.)

Al bijna 2 weken na de bewuste donderdag wordt ik nog steeds regelmatig aangesproken en gevraagd naar de verkiezing secretaresse van het jaar. En iedere keer opnieuw doe ik mijn verhaal en geef dan ook aan dat ik nog steeds een beetje teleurgesteld ben. Toch blijven de reacties leuk. Ik krijg zelfs te horen dat de krantenartikelen bewaard worden. Iedereen vindt het jammer en had het me graag gegund. Dat is ook weer de aanleiding voor dit berichtje. Het blijft nog steeds een bijzondere ervaring. Dan krijg ik ook wel eens de reactie:"ach de volgende keer beter", maar ik kan je wel vertellen dat er geen volgende keer meer komt. Het was een mooie ervaring voor 1 keer. Het geweldige enthousiasme van velen zal ik niet snel vergeten dat wilde ik toch nog even laten weten

Het bericht dat ik de finale niet bereikt heb, bereikt steeds meer mensen. De reacties zijn allemaal hetzelfde, jammer dat het niet zo mocht zijn. We zijn nu alweer wat dagen verder en de teleurstelling is al niet meer zo groot. De reacties blijven leuk. Maandag aan het einde van mijn werkdag, werd ik door mijn baas en directe werkleider blij verrast. Mijn baas was tijdens de bekendmaking van de halve finalisten met vakantie. Hij vertoefde in het heerlijke en mooie Bali. Maandag ontving ik namens mijn directe werkleider en hem een hele mooie herinnering uit Bali. Verpakt in een krant, de Bali post, in een rode plastic tas. Het is een mooi houtsnijwerk met een zeer persoonlijke tekst: "Els van Schijndel, onze secretaresse van het jaar". Je begrijpt dat ik erg onder de indruk was, dit had ik natuurlijk niet verwacht. Ik vind het zo attent. Het is een hele mooie herinnering aan 2 geweldige weken. Ik heb direct besloten het mee naar huis te nemen en het een plaatsje te geven boven het bureau. Zo zie je maar, ik blijf me nog steeds een beetje een winnaar voelen. Dat komt door de vele lieve reacties en dit soort bijzondere gebaren. Leuk he! Daarom blijf ik mijn weblog ook nog steeds vullen met berichtjes.

Vrijdag en zaterdag heb ik in gepaste stemming doorgebracht. Was donderdag in de loop van de dag de teleurstelling al weer naar de achtergrond gedrongen. Deze 2 dagen heb ik er weer veel last van gehad. Ik heb er veel aan gedacht. Jammer dat het voorbij is, waar is het fout gegaan? Dat soort vraagjes speelden door mijn hoofd. Ik had Jessica beloofd dat we uit eten zouden gaan als ik de finale haalde. Helaas geen finale, maar wel een etentje. Dit om de afgelopen 2 mooie weken te vieren. Want het waren 2 hele mooie weken. Vanavond in het restaurant werd ik door een serveerster herkend. Grappig niet waar. "Ik herken u uit de krant, klopt dat? Iets van secretaresse van het jaar of zo"? Ik antwoordde dat dat niet helemaal juist was. Ik zat in de halve finale, maar ben helaas niet verder gekomen. En daarom zijn we hier. Ze wenste ons een plezierige en smakelijke avond. Dat ging zeker lukken. Ik vond dit erg attent en ik besloot dan ook om hier maar weer over te schrijven. Natuurlijk voor eenieder die dit (nog) leest. 

Helaas, helaas. Het heeft niet zo mogen zijn. Het voelde vanmorgen alsof ik met een been in de finale zat. Ik was behoorlijk gespannen toen ik naar Zeist reed. Ik dacht echt een kans te maken. Mijn omgeving (= jullie lezers van mijn weblog) maar ook velen eerder genoemde (on)bekenden en ik, waren er zo serieus en enthousiast mee bezig. De teleurstelling was groot vanmorgen, maar die is toch al wel weer naar de achtergrond gedrukt. Ik denk maar terug aan die fantastische dagen die ik sinds de bekendmaking op 10 maart heb beleefd. Ik voelde me al echt een winnaar door zoveel enthousiasme, zoveel blijken van waardering, zoveel inzet en actieve bijdrage tijdens mijn campagne. Ik wil daarom voor een laatste keer iedereen ontzettend bedanken voor alles. Het was gewoon top, deze ervaring neemt niemand mij meer af!! En wie weet wat de toekomst nog voor leuke verrassingen brengt.

Nogal vermoeid begin ik aan dit stukje. It’s the evening before….. Voor mijn gevoel nadert nu wel het einde van het stemmen, maar weten doe ik het niet. Toch gebeuren daar nog steeds vreemde dingen. Het gat tussen nummer 3 (ikke) en de nummers 2 en 1 is wel erg groot geworden. Ik blijf nog steeds een goede derde. Het was vandaag ook weer een dag met verrassende berichten. Ik kreeg een e-mail waarin stond dat ook via de website van mijn middelbare school (Theresialyceum) een oproep wordt gedaan om op de oudleerling te stemmen. Het blijft me maar verrassen. Die giga olievlek van stemmen waar ik al eerder over schreef, blijft maar groeien. Ik vind het bijzonder dat diverse familieleden, vrienden en bekenden zo veel personen tot het stemmen hebben kunnen overhalen. Zelf had ik dat zo niet voor elkaar gekregen. Het is dan ook in 1 woord "geweldig". Morgen is het een bijzondere dag, ben ik finalist of niet. Ik ga dan ook maar snel slapen want ik moet er extra vroeg uit en zal wellicht ook wel in de file staan. Ik zie deze dag met vertrouwen tegemoet en heb me voorgenomen om vooral te gaan genieten.

In de loop van de middag zijn mijn echtgenoot en ik naar Diemen gereden. Natuurlijk op tijd vertrokken, want je weet maar nooit. Het verkeer zat reuze mee en we waren dus ruimschoots op tijd in Diemen. Daar gingen we op zoek naar een bakske koffie, maar dat viel niet mee. Gelukkig heb ik altijd "iets" bij mij. Nou ja, iets, volgens mijn echtgenoot kunnen we gerust insneeuwen. Ik mocht al eerder in gesprek omdat er xe9xe9n afmelding was. Het gesprek met 2 leden van de jury is voor mijn gevoel goed verlopen. Er werden veel vragen gesteld over de wijze waarop ik denk anderen enthousiast te krijgen voor het vak. Ik heb geantwoord, maar ik kan niet inschatten hoe een en ander wordt beoordeeld. Ik heb eerlijk aangegeven dat ik niet bekend ben met spreken in het openbaar. Daar moet ik nog in getraind worden. Ik heb ook gemeld dat ik gelezen heb dat, mocht ik de finale halen, zij daar in voorzien. Komt dan goed uit. De krantenartikelen achterlatend, zijn we weer terug gereden naar Brabant. Af en toe stilstaan, want het was midden in de spits. Dit was niet zo erg, ik had namelijk "iets" bij me. Donderdagmorgen 09.30 uur dan weet ik het, finale of niet! De gastheer die me begeleidde, vroeg me in de lift of ik wist dat de winnaar ook op TV komt. Nee, dat wist ik niet. Hopelijk ben ik straks ook die nieuwe ervaring rijker.

Nog een nacht slapen en dan ontmoet ik de jury. Het is nog niet echt tot me door gedrongen tot deze maandagavond. Ik keek naar america’s next top model en de 2 finalisten stonden voor de jury. Ik dacht op dat moment meteen aan dinsdag. Dan sta/ zit ik ook voor de jury. Ik heb velen al verteld dat ik niet weet wat ik moet verwachten. Ik vind het goed dat zij de halve finalisten persoonlijk willen ontmoeten. Ik was vanavond bij vrienden voor een verjaardag en daar ben ik weer gewezen op het artikel in de Maasroute. Er werd zelfs toegezegd dat er nog gestemd gaat worden. De reacties blijven erg leuk en velen kijken met mij uit naar a.s. donderdag. Wanneer het stemmen stopt, weet ik niet. Tot op dit moment ben ik nog steeds een goede tweede. Nu gaan we weer een andere fase in. Hoe deze nieuwe fase ook mag aflopen, wel of geen finale, ik heb intens genoten van alles tot nu toe. Maar donderdag geen finale…..dat wordt dan toch effe balen. Maar nog niet getreurd dat is nog niet gebeurd.

Dit weekend stond er weer vanalles op de agenda. Het stemmen heb ik daarom niet de gehele dag kunnen volgen. Toen ik zaterdagmiddag de computer aanzette, besloot ik eerst de mailbox te openen. Daar stond het volgende bericht: "proficiat, je staat bovenaan". Dat voelt goed en ook een beetje eng. Aan het einde van die middag was ik bij iemand op bezoek en die feliciteerde me weer met de 2e plaats. Zo gaat het stuivertje wisselen maar door. Inmiddels ben ik de 2000 stemmen gepasseerd. Het houdt niet op. Het stemmen gaat nog steeds door omdat er nog steeds mensen in mijn omgeving actief werven. Dat gebeurt op verjaardagen, op het werk, bij een LAN party, in de winkel, bij de muziekschool en ga zo maar door. Het artikel in de Maasroute heeft ook al tot "herkenning" geleid. Ik was op de sportschool om onze dochter op te halen en ik werd herkend door een bezoekster. Ik ken deze mevrouw niet, maar ze vertelde me dat ze de opdracht van haar collega had gekregen om op mij te stemmen. "Jij bent toch de secretaresse van het jaar". Ho, ho zo ver is het nog niet, maar bedankt voor je stem. Zelfs kinderen uit de buurt weten van de verkiezing en het stemmen. Vanmorgen vroeg opende ik de voordeur en het eerste wat een buurmeisje vroeg was: "hallo, hoeveelste sta je vandaag".

Ik voel me zeer vereerd. Er staat een flink artikel met een flinke foto in de Maasroute. Nooit gedacht dat ik met foto in de krant zou verschijnen of live te horen zou zijn op de radio. Dat is dus wel gebeurd. Ik heb al eerder gezegd dat het een vreemde ervaring is jezelf in de krant terug te zien. Het is ook ontzettend leuk. Ik heb vandaag leuke reacties gehad. Verschillende mensen wilden weten hoe het allemaal precies in elkaar zit en wanneer ik hoor of ik in de finale zit. Ik vertel dan zoveel mogelijk. Het stemmen gaat gewoon door. Voor mijn gevoel zou het vandaag een "rustige" stemdag worden. Vraag me niet waar dat gevoel vandaan komt, het voelde vanmorgen gewoon zo. Dat gevoel bleek in de loop van de dag niet goed te zijn. Ik stond op enig moment weer nummer 2. Even later stond ik op de 3e positie. Nu sta ik weer op de 2e plaats met slechts 4 punten verschil met nummer 3. Stuivertje wisselen heet dat, een ware nek aan nek race. Er wordt dus nog steeds goed gestemd. Verschillende familieleden, vrienden en (on) bekenden zijn nog steeds actief. Ik kreeg een e-mailbericht waarin dat bijvoorbeeld bevestigd werd. Het bericht luidde: "hiep hiep weer een nummertje verschil van de 2^e plaats. Zo gaat ie goed. Hou vol. We hebben weer meer stemmers gevonden". Misschien heb ik ook nog een paar onbekenden door het artikel tot het uitbrengen van hun stem kunnen verleiden. Het blijft spannend en nummer 1 lonkt, komt steeds dichter bij. Daar drink ik er 1tje op. Proost!